Er was vorige week veel interesse voor het eerste interview met de 18-jarige Natascha Kampusch uit Oostenrijk, die jarenlang werd vastgehouden door haar ontvoerder. Het interview maakte indruk omdat de meesten een zielig meisje hadden verwacht; een slachtoffer dat na jaren van mishandeling, gevangenschap in een kleine donkere kamer en verstoken van contact, gebroken zou zijn. Maar het tegendeel is het geval. Ondanks het onrecht dat haar is overkomen is, blijkt dat ze nooit de hoop heeft opgegeven dat ze vrij zou komen. Haar verhaal deed me denken aan Jozef in de bijbel. Op jonge leeftijd werd hij door zijn broers als slaaf verkocht. Zijn ouders dachten dat hij dood was. Uiteindelijk kwam hij in een donkere gevangenis terecht. Jozef bleef ook vasthouden aan de hoop die hij had. Ondanks de moeilijke situatie bleef hij hopen dat het toch nog ooit goed zou komen. Zijn hoop was op God. Hij stelde niet veel vertrouwen meer in de mensen. Zij hadden hem onrecht aangedaan, vals beschuldigd en in de steek gelaten. Maar waar juist de mensen voor zijn ellende zorgden, zorgde God voor het herstel. Ik denk dat velen van ons, net als Natascha en Jozef, in een soort gevangenis zitten. Ik zie vele mensen worstelen met het leven. Het voelt alsof er geen antwoorden op je vragen komen. Die vertwijfeling houdt mensen gevangen. Maar het goede nieuws is: er is hoop. Want daar is nog altijd God die kan en wil helpen, bevrijden, genezen en herstellen. Daar wil ik je mee bemoedigen. Op je zoektocht zal je misschien teleurgesteld zijn in mensen, maar God stelt niet teleur. Mijn hoop is dat u zich door God laat vrijzetten uit de gevangenis van angst en twijfel.