week 26 2007

Vandaag is het veteranendag. Respect. Dat heb ik voor de mensen die voor vrijheid vechten. Vandaag zien, horen of spreken we zelfs de mannen en vrouwen die de oorlogen en de missies hebben overleefd. Als je het niet zelf heb meegemaakt zal je nooit weten wat het is om een maat, collega en vriend te moeten missen, nadat deze is gesneuveld. Ik had laatst m'n pink gebroken. Natuurlijk staat dit niet in verhouding met wat er op een missie gebeurt. Maar ik realiseerde hoe snel m'n lichaam zich aanpaste. Het deed pijn, maar ik moest toch verder. En binnen korte tijd functioneerde ik bijna als tevoren, met een gebroken pink. Het lichaam is wat dat betreft een goed voorbeeld van een groep mensen die samen werkt, zoals in het leger, je werk of misschien zelfs wel de samenleving. We hebben elkaar nodig, de een als hand, de ander als oor, mond, oog of wat dan ook. Stel je voor: Alles is op elkaar afgestemd. Je kan op elkaar rekenen. Je hebt elkaar nodig om er iets moois van te maken. Als je dan iemand kwijtraakt, dan voel je de pijn en het gemis. Je weet dat die persoon erbij hoort, maar tegelijkertijd zorg je dat je verder kan blijven functioneren. De discipelen waren ook helemaal stuk na de dood van Jezus. Ongetwijfeld vroegen ze zich af hoe ze verder moesten. Maar hier betekende de dood niet het gemis, maar de overwinning. Dat wisten de discipelen toen ook nog niet. Maar in nog geen drie dagen stonden ze voor de grootste verassing van hun leven. De dood van Jezus was nodig zodat hij kon afrekenen met haat, angst en dood. Ook Jezus was een vrijheidstrijder. Respect.

David Koerts, Christelijke gemeente Levend Water